Во многу семејства родителите несвесно го бранат детето кое најмалку прави за нив, додека детето што постојано се жртвува, помага и покажува лојалност со текот на времето се подразбира и се зема здраво за готово.
Психолозите објаснуваат дека ова често произлегува од скриени семејни динамики. Родителите понекогаш чувствуваат вина или грижа кон помалку ангажираното дете и се обидуваат да го „заштитат послабото“, па му посветуваат повеќе внимание и оправдувања.
Најодговорното дете, пак, станува емоционална сигурност за семејството. Родителите чувствуваат дека можат да се потпрат на него без страв, па несвесно бараат повеќе, а изразуваат помалку благодарност.
Дополнително, културните и генерациските уверувања го одржуваат овој модел, особено во семејства каде благодарноста ретко се кажува отворено.
Со текот на времето, ваквиот однос може да доведе до огорченост, емоционален замор и нарушени семејни врски. Затоа експертите нагласуваат дека благодарноста и вниманието треба да бидат избалансирани, за секое дете да се чувствува подеднакво ценето и сакано, без разлика колку е самостојно или колку придонесува.
