Шокантни тврдења одекнаа денеска во Вишиот суд во Неготин, Србија, каде што започна судењето за убиството на двегодишната Данка Илиќ, девојчето кое исчезна на 26 март 2024 година во Бањско Поле кај Бор.
Првообвинетиот Дејан Драгијевиќ пред судот ја негираше вината и изнесе тешки обвинувања против полицијата, тврдејќи дека признанието за убиството било изнудено со брутално физичко и психичко малтретирање.
„Не ја убив Данка, бидејќи тој ден воопшто не видов такво девојче. Бевме на редовна работна задача. Не удривме никакво дете со автомобилот. Ниту јас, ниту Срѓан имаме каква било врска со Данка Илиќ“, изјави Драгијевиќ.
Тој потврди дека со службеното возило се движеле по улиците наведени во обвинението, но категорично негираше дека удриле дете или дека го сокриле неговото тело.
Според неговото сведочење, полицијата го принудила да признае нешто што, како што тврди, никогаш не го сторил.
„Ме тепаа, ми ставаа кеса на главата, ме малтретираа и ме претепаа до непрепознатливост. Повеќе не можев да издржам. Признав само за да престанат да ме тепаат“, рече обвинетиот.
Особено вознемирувачки беа деталите што ги изнесе за наводната тортура во полициската станица во Бор.
Според неговите зборови, полицајците му ставале панцирен елек за ударите да не остават видливи траги, а потоа го тепале со палки.
„Ми ставаа панцир за да не се гледаат трагите и кеса на главата за да ме гушат. Ме носеа по ридови, ме соблекуваа гол и ме удираа со прачка по стапалата. Ми удираа шлаканици, ме удираа со тупаници по тилот, а крв ми течеше од носот. Ми скршија ребро“, тврдеше Драгијевиќ.
Тој додаде дека во одредени моменти рацете и нозете му биле врзани со лисици, додека полицајците постојано барале да открие каде е телото на исчезнатото девојче.
„Ми се закануваа дека ќе ме убијат ако не признаам. Постојано ме прашуваа каде е девојчето. Како да им кажам кога не сум ја убил? Не сум ја ни видел. Вистинска среќа е што преживеав“, изјави тој.
Драгијевиќ тврди и дека полицајците однапред му кажувале што треба да признае, вклучително и дека девојчето било удрено со автомобил, а потоа задавено на задното седиште.
Според него, целата приказна била составена врз основа на податоците од GPS-уредот во службеното возило.
„Тие ми кажаа што да изјавам. Дека сме го удриле девојчето и дека јас сум го задавил на задното седиште. Тоа не го измислив јас“, рече обвинетиот.
Тој изнесе и тврдење дека за време на испрашувањето немал адвокат, иако побарал правна помош. Кога бранителот конечно пристигнал, како што рече, бил толку исплашен што не се осмелил да му каже за наводното насилство.
Драгијевиќ објасни и зошто поминале три месеци пред да го повлече признанието. Според него, толку време му било потребно да собере храброст, бидејќи се плашел дека повторно ќе биде претепан.
На прашање од судот, тој потврди дека во самото обвинителство не бил физички малтретиран.
Обвинетиот изјави и дека неговиот брат Далибор починал откако бил претепан во полиција. Смртта на Далибор Драгијевиќ е предмет на посебна истрага.
Во меѓувреме, обвинителството ги товари Дејан Драгијевиќ и Срѓан Јанковиќ дека на 26 март 2024 година со службено возило ја удриле двегодишната Данка Илиќ, по што, според обвинението, девојчето било убиено, а неговото тело сокриено.
И покрај обемните потраги, телото на малата Данка до денес не е пронајдено.
Обвинителството бара доживотен затвор за двајцата обвинети, кои ја негираат вината.
Тврдењата за полициска тортура се дел од одбраната на обвинетиот и не претставуваат судски утврдени факти. Судската постапка продолжува, а вината на обвинетите сè уште не е правосилно утврдена.






