Вселенскиот телескоп James Webb и вселенскиот телескоп Hubble на NASA ги здружија силите за да направат нови снимки од Сатурн, прикажувајќи ја планетата на неверојатно различни начини.
Како што соопшти NASA, но и партнерските агенции од Канада и Европа, снимките биле направени порано, а сега е одлучено да бидат објавени.
Заедно, научниците можат ефикасно да ја „сечат“ атмосферата на Сатурн на повеќе височини, како да се лупат слоеви на кромид. Секој телескоп ја раскажува различната страна од приказната за Сатурн, а заедничките набљудувања помагаат истражувачите да разберат како атмосферата на Сатурн функционира како поврзан тридимензионален систем. Двете набљудувања ја дополнуваат претходната работа на NASA-иниот Cassini орбитер кој го истражуваше системот на Сатурн од 1997 до 2017 година.
Сликата на Hubble, направена како дел од повеќедеценискиот програм за следење наречен OPAL (Outer Planet Atmospheres Legacy), е снимена во август 2024 година, додека сликата на Webb е направена неколку месеци подоцна користејќи Director’s Discretionary Time.
Новите објавени фотографии ја истакнуваат „брзата“ атмосфера на Сатурн.
На сликата од Webb, долготрајниот проток на јети, познат како „лентичест бран“, меандрира низ северните средни географски ширини, под влијание на инаку неоткриени атмосферски бранови.
Веднаш под него, мала дамка претставува остаток од „Големата пролетна бура“ од 2010 до 2012 година. На сликата од Webb се видливи и неколку други бури расфрлани низ јужната хемисфера на Сатурн.
Сите овие карактеристики се обликувани од силни ветрови и бранови под видливиот слој облаци, што го прави Сатурн природна лабораторија за проучување на динамиката на флуиди во екстремни услови.
Во инфрацрвените набљудувања на Webb, половите на Сатурн изгледаат изразито сиво-зелени, што укажува на светлина емитувана на бранови должини околу 4,3 микрони.
Оваа особеност можеби произлегува од слој аеросоли на големи височини во атмосферата на Сатурн, кој поинаку расејува светлина на тие географски ширини. Друга можност е аурорална активност, бидејќи наелектризирани молекули кои комуницираат со магнетното поле на планетата можат да произведат сјајни емисии блиску до половите.
Набљудувањата на Hubble на Сатурн низ децении создадоа база на податоци за неговата еволуирачка атмосфера. Програми како OPAL, со годишно следење, им овозможуваат на научниците да ја следат динамиката на бури, обрасците на прстените и сезонските промени со текот на времето. Webb сега додава силни инфрацрвени способности на овој тековен запис, проширувајќи ја можноста на истражувачите да ја мерат структурата на атмосферата на Сатурн и динамичките процеси.
