Опсадата на Кандија, денешен Ираклион на грчкиот остров Крит, завршила на 27 септември 1669 година, откако градот повеќе од 21 година им одолевал на силите на Османлиската Империја. Венецијанската Република на крајот ја предала тврдината по долга блокада, исцрпувачки борби и сè потешко снабдување на бранителите, со што завршила една од најдолгите опсади забележани во историјата.
Крит со векови бил една од најважните точки на источниот Медитеран. Венеција воспоставила контрола врз островот во почетокот на 13 век, а Кандија станала центар на нејзината трговска и воена моќ во регионот. Градот бил заштитен со масивни ѕидини и бастиони изградени да издржат артилериски напади.
Непосредната криза започнала во 1644 година, кога витезите од Малта нападнале османлиски конвој и дел од пленот го однеле на Крит. Османлиската Империја одговорила со воен поход во 1645 година. За неколку години ги освоила Ханија, Ретимно и поголемиот дел од островот, но Кандија останала во рацете на Венецијанците.
Османлиската војска ја започнала опсадата во мај 1648 година. Градот бил отсечен од копнените патишта, бил нападнат неговиот систем за снабдување со вода, а околу ѕидините биле ископани ровови и подземни тунели. Венецијанците, сепак, продолжиле да внесуваат храна, оружје и војници преку морето.
Опсадата не значела 21 година непрекинати напади со ист интензитет. Периодите на жестоки борби се менувале со долги блокади, преговори и обиди за обезбедување засилувања. За тоа време се менувале командантите, војниците и политичките околности, но градот продолжувал да се брани.
Пресвртот настапил по мировниот договор меѓу Османлиската Империја и Хабсбуршката Монархија во Вашвар во 1664 година. Османлиите можеле да насочат повеќе војници и ресурси кон Крит, а големиот везир Ќопрулу Фазил Ахмед-паша лично го презел раководењето со завршните операции.
Венеција добила помош од Франција, Малта и од други европски сојузници, но таа не била доволна. Трошоците за одбраната станувале сè поголеми, снабдувањето било несигурно, а ѕидините биле оштетени од долгогодишното бомбардирање.
Венецијанскиот командант Франческо Морозини на крајот започнал преговори за предавање. На 27 септември 1669 година Кандија преминала под османлиска контрола, а преживеаните бранители и цивили добиле можност да го напуштат градот.
Еден од најмрачните детали од опсадата бил планот на венецијанската разузнавачка служба за ширење чума меѓу османлиските војници. Според истражување објавено во научното списание „Emerging Infectious Diseases“, биле разгледувани начини за употреба на материјал земен од заразени лица, но нема докази дека планот бил спроведен.
Опсадата на Кандија често се претставува како најдолгата во историјата. Сепак, дел од историчарите ја издвојуваат опсадата или блокадата на Сеута, која во зависност од начинот на пресметување траела подолго. Поради тоа, Кандија попрецизно се вбројува меѓу најдолгите и најисцрпувачките опсади во воената историја.
Крит останал под османлиска власт до крајот на 19 век. Во 1898 година бил создаден автономниот Критски Државен ентитет, а островот официјално се обединил со Грција во 1913 година. Дел од венецијанските ѕидини и денес се издигаат над Ираклион, како траги од градот кој повеќе од две децении одбивал да падне.
