На 17 септември 2004 година, во Скопје, прерано згасна животот на Даниел Михајловски, еден од најдобрите и најдоследни македонски музички новинари и критичари. Роден во Штип на 9 мај 1976 година, Михајловски зад себе остави пишан збор кој и денес може да се чита како сведоштво за едно време, но и како пример за тоа што значи да се биде храбар, објективен и бескомпромисен новинар.
Смртта го затекна како уредник на „Ритам“, неделникот што излегуваше како додаток во дневниот весник „Време“. За неговите колеги, пријатели и музичарите со кои соработувал, неговото заминување значеше голема загуба – не само за новинарството, туку и за македонската рок сцена, која тогаш остана без еден од своите најискрени и најгласни хроничари.
Даниел Михајловски беше новинар кој пишуваше за она што нè опкружува и за она што го прави животот ваков или онаков. Не се плашеше да ги отвори темите за кои другите молчеа, ниту пак да го каже она што некој можеби не сакаше да го слушне.
„Слобода“, „Излезот е на крајот“, „Кој ќе ја фати оваа фреквенција“, „Хонорарен патриотизам“ се само дел од насловите на неговите колумни кои останаа како спомен на еден автор кој веруваше дека новинарството мора да биде слободно, критично и пред сè чесно.
Тој својот „склет“ знаеше да го преточи во зборови, да го претвори незадоволството во текст и преку пишаниот збор да се спротивстави на сè што го сметаше за неправедно, погрешно или застарено. Не пишуваше за да се допадне, туку за да проговори.
Како голем љубител на рок музиката, Михајловски пишуваше за музичките додатоци „Антена“ и „Викенд“, а беше и првиот уредник на „Ритам“. Особено значајно беше неговото следење на домашната рок сцена, на која ѝ пристапуваше без предрасуди и без поделби на „големи“ и „мали“ имиња.
Токму затоа многу неафирмирани македонски бендови го паметат како човекот кој прв се заинтересирал за нивната музика и прв напишал нешто за нив.
Во време кога вниманието најчесто го добиваа веќе познатите имиња, тој знаеше да погледне подалеку. Да го препознае квалитетот таму каде што другите можеби не го забележувале. Да даде простор на нови бендови, но и да биде остар критичар кога сметаше дека музиката не го заслужува пофалниот збор.
Токму таа комбинација го правеше посебен. Знаеше да биде строг критичар, но истовремено и гласноговорник на квалитетното.
Не му беше потребно да се согласува со некого за да го почитува. Не му беше потребно некој да биде познат за да му даде простор. За него најважни биле музиката, квалитетот и искреноста.
Покрај музиката, Михајловски ја сакаше и добрата книга, го ценеше вистинското пријателство и имаше силна потреба да се спротивстави на застоениот воздух во секојдневието. Тоа го правеше со она што најдобро го знаеше – со пишаниот збор.
Неговите текстови беа повеќе од обични новинарски записи. Во нив имаше став, иронија, критика, љубов кон она што вреди и бес кон она што не вреди. Беше човек кој не сакаше да се помири со просечноста, со неправдата и со глупоста.
И токму затоа неговото име не остана запаметено само во архивите на весниците.
Остана меѓу музичарите за кои пишувал. Меѓу читателите кои ги очекувале неговите текстови. Меѓу колегите кои знаеле дека зад секоја негова критика стои искрена љубов кон професијата и кон музиката.
Даниел Михајловски почина на само 28 години.
Животот му даде премалку време, но доволно за да остави препознатлив новинарски ракопис и да покаже како изгледа кога човек искрено верува во она што го работи.
Дваесет и две години по неговото заминување, неговите текстови остануваат како потсетник на еден новинарски дух кој денес сè поретко се среќава – слободен, храбар и критичен.
На 17 септември, сеќавањето на Даниел Михајловски е и сеќавање на едно време во кое новинарскиот збор имаше храброст да биде гласен.
