Најдобриот тенисер на сите времиња ќе го претстави документарецот „Новак Ѓоковиќ: Зимски волк“ на Amazon Prime во четврток, 20 август, во кој се осврнува на својата кариера на и надвор од теренот.
Во таа прилика, тој во интервју за шпанскиот „Спорт“ нагласи дека сака да ја заврши кариерата на Олимписките игри во Лос Анџелес со српското знаме на рамената.
Во документарецот, српскиот тенисер зборува за патување кое сè уште не е завршено, но веќе е исполнето со историски достигнувања.
Ѓоковиќ има освоено 24 гренд слем титули, има забележано повеќе од 1.100 победи во сингл, го освои олимпиското злато и помина рекордни 428 недели на врвот на светската ранг-листа.
Во интервју за шпанскиот магазин „Спорт“ , Ѓоковиќ објасни зошто документарецот е насловен „Зимски волк“.
„Бидејќи мислам дека тоа одразува отпорност и тој дух никогаш да не се откажуваш. Во најтешките околности, кога чувствуваш дека сè е против тебе и дека нема да успееш, некако ја наоѓаш таа внатрешна сила и самодоверба што ти овозможува да ги надминеш најтешките моменти. Затоа мислам дека овој наслов, или поточно името на документарецот, го одразува и моето детство и начинот на кој пораснав. Пораснав во планините и поминав многу време таму, и лето и зима. Ја сакам зимата, а кога бев помлад, скијав и скијав. Затоа овој наслов има многу посебно, автентично и симболично значење за мене и за мојот живот“, рече Ѓоковиќ.
„Не ми беше намерата да ги покажам само најдобрите моменти“
Документарецот го опишува Ѓоковиќ и како аутсајдер и како „лош човек“, а српскиот тенисер објаснува колку таквата слика му помогнала во текот на целата кариера.
„Намерата на документарецот не беше да ги прикаже само најдобрите моменти од мојата кариера, моите достигнувања, ниту да ја пренесе идејата дека сум најдобар и дека сè отсекогаш било позитивно и прекрасно, бидејќи тоа не е вистина. Животот има многу подеми и падови. Идејата што ја имавме заедно со режисерот Џејсон Хајр беше токму да ја покажеме таа реалност. Тој има голема способност да ги претстави луѓето на поперсонален начин, особено кога станува збор за спортисти. Секако, тој беше режисер на „Последниот танц“, документарец за Мајкл Џордан, кој беше огромен успех и се смета за еден од најдобрите спортски документарци во историјата.“
Идејата беше сосема поинаква.
„Идејата беше да се прикаже патувањето и, всушност, сите моменти и искуства низ кои поминав, на и надвор од теренот, кои ме дефинираа како личност и ми помогнаа да станам тоа што сум денес. Тоа е 90-минутен филм, па затоа беше тешко, во тој формат и за толку кратко време, да се сумира целиот мој живот на и надвор од теренот. Но, се обидовме. Тоа е прилично интензивен документарец, со многу случувања и се надевам дека луѓето ќе уживаат во него“, рече Ѓоковиќ.
Зборувајќи за последиците од неговиот пат до најголемите успеси, Ѓоковиќ нагласи дека секоја голема цел вклучува одредени жртви.
„Секое патување вклучува жртви, нели? Мора да се откажеш од нешто за целосно да се посветиш на нешто друго. Кога зборував за ваков вид последици воопшто, размислував за работи почнувајќи од односите со луѓето најблиски до времето што би сакал да го посветиш на други работи или да го поминеш со пријателите. Исто така, размислував за фактот дека не можев да го имам детството што го имаа повеќето мои врсници, луѓе од мојата генерација или мои пријатели, бидејќи морав целосно да се посветам на индивидуалните спортови. Но, сè е дел од патувањето и не го кажувам тоа со горчина. Не го кажувам за да се жалам. Едноставно е така. И се обидовме да го покажеме тоа преку филмот“, истакна Новак.
Олимпиското злато како најважен момент
Еден од централните делови на документарецот е освојувањето на олимпиското злато во Париз во 2024 година. Ѓоковиќ ја освои титулата на 37-годишна возраст, победувајќи го Карлос Алкараз во финалето.
„Имав 37 години кога го освоив олимпиското злато и тоа веројатно беше мојата последна голема шанса да го освојам, на моите петти Олимписки игри. Бев многу блиску. Освоив бронза во Пекинг, во 2008 година, и бев блиску на сите следни изданија, но никогаш не успеав да стигнам до финалето и да се борам за златото. Затоа Париз беше навистина неверојатен успех и искуство за мене, веројатно најважниот момент во мојот живот и кариера“, рече Ѓоковиќ.
По Париз, Ѓоковиќ има нова голема цел – Олимписките игри во Лос Анџелес во 2028 година.
„Мислам дека е и двете. Сон и цел, но и желба. Многу пати во последните години реков дека би сакал да стигнам до Олимписките игри во Лос Анџелес во 2028 година. Мислам дека можам да го постигнам тоа. Ќе видиме. Ќе зависи од тоа како реагира моето тело и од многу други околности. Денес не играм и не се натпреварувам на толку многу турнири, ни приближно толку колку што сум играл во последните 20 години. Избрав да го правам тоа затоа што сакам да поминувам повеќе време со моето семејство и навистина да се посветам на различните улоги што ги имам во животот, како сопруг, татко, син или брат, покрај тоа што сакам да се посветам и на други работи што ме интересираат“, истакна Новак.
Тенисот е сè уште негов фокус.
„Секако, тенисот е сè уште во центарот на мојот професионален живот, но сакам да најдам и рамнотежа и затоа го променив календарот. Сепак, сè уште се надевам дека ќе можам да стигнам до Олимписките игри и така да ја завршам кариерата, со српското знаме на моите рамена“, рече српскиот тенисер.
Ѓоковиќ зборуваше и за пензионирањето, кое се споменува сè повеќе кога станува збор за неговата кариера.
„Многу различни работи ми поминуваат низ глава секој ден. Но, кога станува збор за животот воопшто, се обидувам да најдам рамнотежа, особено помеѓу мојот личен и професионален живот. На крајот, само се обидувам да им ја дадам најдобрата верзија од себе, што и да значи тоа во даден ден, на сите луѓе околу мене“, рече српската тенисерка.
