Денес постои тренд на необични имиња. Сепак, кога ќе ги чуете имињата на тројцата браќа Мисимовиќ од градот Градишка во Босна, ќе разберете дека никој не може да им се приближи по специфичност и оригиналност.
Караѓорѓе, Тито и Дража. Не, не е шега, не е поврзаност со значајни личности од ерата на востанија и војни, туку имињата на машките членови на семејството Мисимовиќ се во прашање. Подолу следи нивната многу интересна животна приказна.
На часот по историја во основното училиште во Врбашка кај Градишка, наставникот и учениците го обновуваа материјалот за поранешна СФР Југославија. Тој ја спомена Втората светска војна, Второто заседание на АВНОЈ во Јајце, каде што на 29 ноември 1943 година беше создадена социјалистичка држава, и го постави прашањето:
„Кој беше врховен командант и доживотен претседател на СФРЈ?“, без идеја дека името што очекуваше да го чуе како одговор е некој друг, а не Броз.
Училницата остана тивка. Никој не одговори, па наставникот реши да помогне и да прецизира:
„Дали знаете кој беше Тито?“ Наставникот потоа доби неочекуван одговор. Близнаците, Милица и Никола Мисимовиќ, ги кренаа рацете, уверени дека го знаат точниот одговор.
„Ајде, кажи ми кој е Тито“, рече наставникот.
„Тито е наш татко“, одговорија тие едногласно.
Потоа додадоа: „Тој е заварувач, работи во Глина, во Хрватска, и се враќа дома секој петок. Потоа ја коси тревата околу куќата и сади градина со мајка ми.“
Другите ученици реагираа на тоа, потврдувајќи: „Да, господине наставниче, Тито е навистина нивниот татко, тоа е вистина“, рече едно момче.
Како Тито го доби своето име
Тито Мисимовиќ е роден на 30 октомври 1986 година во селото Јабланица, околу триесет километри од Градишка. Неговиот татко, Витомир Мисимовиќ, повратник од Австралија, решил да го крсти својот син Тито – само шест години по смртта на Јосип Броз Тито.
Интересно е што Витомир не бил поддржувач на комунистичкиот режим, ниту пак Броз бил негов пример. Напротив, како што самиот Тито раскажува денес:
„Татко ми го сакаше Кралството Југославија, Дража Михаиловиќ и династијата Караѓорѓевиќ. Тој го крсти мојот постар брат Караѓорѓе. Често го проколнуваше Тито, што во тоа време беше казниво. Штом ќе го спомнеше дома или во кафана, некој ќе го пријавише тоа и ќе дојдеше полицијата. Ми го даде името Тито од револт, не обрнувајќи внимание на мислењето на мајка ми Милена, иако таа подоцна не беше против тоа. Не се предомисли, туку им рече на полицајците: „Другари, не го проколнувам вашиот Тито, туку мојот Тито“.
Детство со името Тито
Тито вели дека уште како дете станал жртва на политиката, иако во тоа време не ја разбирал. Најтешкиот период му бил во училиште, кога неговите врсници го задеваа поради неговото име.
„Се засрамив, не знаев зошто сите се однесуваат поинаку кон мене и зошто морав постојано да го објаснувам моето име. Подоцна се навикнав на тоа и никогаш не помислив да го сменам“, изјави тој за „Независне новине“.
