Многу родители се соочуваат со истата ситуација – постојано му се укажува на детето да ги собере работите, да ја среди собата или да направи нешто едноставно, но без резултат. Ова често доведува до фрустрација, покачен тон и чувство дека детето воопшто не слуша.
Експертите посочуваат дека проблемот често не е во непослушноста, туку во начинот на комуникација. Понекогаш е доволно мала промена во пристапот за детето подобро да слуша и да соработува.
Комуникација „очи в очи“
Кога родителот сака детето навистина да го слушне, важно е да биде физички присутен. Викањето од друга просторија често не дава резултат.
Најдобро е родителот да застане пред детето, да се спушти на негово ниво и јасно да ја каже пораката. Контактот со очи ја зголемува вниманието и разбирањето.
Позитивен наместо негативен пристап
Постојаното користење на забрани („не прави тоа“) може да создаде отпор. Наместо тоа, се препорачува користење на позитивни насоки.
На пример, наместо „Не скокај по креветот“, може да се каже: „Ајде нозете да бидат на подот.“ Овој пристап поттикнува соработка.
Кратки и јасни инструкции
Долгите објаснувања често не се ефикасни кај децата. Многу подобро функционираат кратки, конкретни и јасни насоки. Наместо долго објаснување, доволно е да се каже: „Остави ги чевлите до врата.“
Благодарност однапред
Покажувањето благодарност уште пред детето да ја изврши задачата може да биде силна мотивација. На пример: „Ти благодарам што ќе ми помогнеш да ја наместиме масата.“ Овој пристап ја зголемува веројатноста детето да соработува.
Љубезен пристап наместо наредби
Децата, исто како и возрасните, не реагираат добро на наредби и ултиматуми. Љубезното барање и почитта во комуникацијата често даваат подобри резултати.
Кога родителот се обраќа со почит, детето полесно прифаќа соработка.
Рутината создава сигурност
Децата функционираат подобро кога имаат структура во денот. Редовни активности, оброци и време за спиење помагаат да се намали отпорот.
Кога детето знае што да очекува, полесно преминува од една активност во друга и почесто соработува.
Иако секој родител понекогаш се чувствува беспомошно, малите промени во комуникацијата можат да направат голема разлика. Наместо повторување и викање, јасноста, смиреноста и конзистентноста се клучот за подобра соработка со детето.
