Институциите не се разбудиле во справувањето со насилството врз жените, туку реагираат само кога случаите ќе станат тема во медиумите, оцени Елена Димушевска од Националната мрежа против насилство врз жените и семејното насилство.
Таа посочи дека вакви реакции се повторуваат по секое убиство кое добива силно медиумско внимание.
„Апсолутно е очекувано ова што се случува, но ваква реакција гледаме по секое убиство кое е медиумски покриено. Го спомнавте случајот со Росица, кој е еден од шесте за 2025 година, а покрај него и убиството на Рамајана исто така беше медиумски покриено“, изјави Димушевска.
Таа нагласи дека намерно избегнува подетално да ги споменува имињата и случаите, за да не се предизвика дополнителна болка за семејствата.
„Во суштина би избегнала и да ги спомнувам имињата и случаите подетално, бидејќи треба да имаме на ум дека кога ја отвораме оваа тема тие сепак биле дел од нечие семејство и на тој начин повторно ги ревиктимизираме“, додаде таа.
Според неа, покрај двата најпознати случаи, има уште четири убиени жени, а во три од тие случаи жртвите претходно пријавувале насилство.
„Покрај Рамајана и Росица има уште четири убиени жени, при што во три од тие четири случаи веќе имало пријави за насилство“, посочи Димушевска.
Таа смета дека институциите реагираат дури откако случајот ќе стане јавен. Според неа, ваквите реакции се обид да се прикрие системскиот проблем, a укажува и на отсуството на политичка одговорност.
„Ова е начин да се прикрие непостапувањето и незнаењето на вработените во институциите кои требало да ја обезбедат заштитата. А не слушнав ниту еден министер за труд и социјална политика да најави дека ќе поднесе лична одговорност“, рече Димушевска.
Како пример го посочи и случајот со Росица, каде што, како што рече, и покрај утврдените пропусти, сè уште нема конкретна одговорност.
