Неговото име денес го носи Државниот музичко-балетски училиштен центар во Скопје, институција во која се образуваат нови генерации музичари, балетски уметници и педагози.
Роден е на 7 октомври 1913 година во Прилеп. Првите музички знаења ги стекнал преку културно-уметничките друштва во родниот град, а подоцна се усовршувал во Белград и во Софија. Свирел труба и хорна, но бил познавач и на други инструменти. Неговиот пат покажува како љубовта кон музиката, кога е проследена со дисциплина и работа, може да прерасне во професија што остава трага и кај многу други луѓе.
За време на Народноослободителната војна, во 1944 година, Николовски-Луј формирал хор и дувачки оркестар во рамките на Втората и Петтата пролетерска бригада. Музиката и во тие околности имала своја улога: ги поврзувала луѓето, го одржувала духот на заедништво и им давала простор за изразување во време на неизвесност. По војната, тој целосно се посветил на музичкото образование и на развојот на музичкиот живот во Македонија.
Во 1947 година станал директор на Средното музичко училиште во Скопје, функција што ја извршувал до смртта во 1973 година. Во тоа време, училиштето било клучна институција за подготовка на музички кадри во Македонија. Под негово раководство се образувале генерации инструменталисти и музичари од кои подоцна се пополнувале професионалните ансамбли, меѓу нив Македонската филхармонија и Операта. Неговата работа придонела за создавање услови за понатамошен развој на високото музичко образование.
Но Николовски-Луј не бил само педагог и директор. Се занимавал и со компонирање и аранжирање, а посебно внимание посветувал на можностите за музичко изведување надвор од вообичаените концертни состави. Меѓу другото, ги приспособувал делата на Моцарт, Шуман и Шуберт за мандолински оркестри. Во 1971 година ја објавил првата збирка аранжмани за ваков состав. Автор е и на „Маршот на Македонија“, на повеќе маршеви и оркестарски аранжмани, како и на збирка од дванаесет песни за детски хор. Учествувал и во подготовката на учебници по музичко образование.
Неговите современици го опишувале како строг, но човечен педагог, посветен на работата и на учениците. Во едно сеќавање пренесено од музикологот и новинарка Бранка Костиќ Марковиќ се раскажува дека, ако истовремено би гореле училиштето и неговиот дом, тој најпрво би тргнал кон училиштето. Анегдотата ја доловува неговата силна професионална посветеност, но и значењето што го имала институцијата во неговиот живот.
За својот придонес бил одликуван со Орден на трудот од трет степен, Орден за храброст и Орден за братство и единство со сребрен венец, а ја добил и Ноемвриската награда на градот Прилеп. Во 1979 година, музичко-балетскиот училиштен центар во Скопје го добил неговото име. Денес, патронатот на училиштето се одбележува на 22 октомври, датумот на неговата смрт.
Николовски-Луј остави трага не само преку композициите што ги создал, туку и преку генерациите музичари чие образование беше дел од неговата животна работа. Всушност, најголемото наследство на еден педагог е она што продолжува да се случува и по неговото заминување: учениците што стануваат уметници, уметниците што ги инспирираат следните генерации и музиката што наоѓа нови начини да живее.
